اصول پدری و مادری فلسفه و هدف‌های تعلیم و تربیت

 همچنین قوانینی درباره چگونگی رفتار با کودکان ارائه خواهد شد که بر مبنای آن و با توجه به شرایط و موقعیت، باید کمی توانایی تغییر و یا قابلیت انعطاف را داشته باشید که در بیشتر موارد رعایت آن ضروری است. اما وقتی که به قواعد و مقررات و توصیه‌ها می‌رسد، معلوم است که در خصوص هرکدام از ما و با توجه به فرزندی که داریم و میل و آمادگی‌ای که در این زمینه احساس می‌کنیم، مختلف و متفاوت خواهد بود. متأسفانه در دنیای امروز برای پدری و مادری، نه دوره‌ای می‌بینیم و نه اجازه‌ای می‌گیریم!. حال آن که در بسیاری از کشورها از جمله آمریکا، وقتی که شما بخواهید کار بسیار ساده‌ای را انجام بدهید، باید دوره‌ی آموزشی مشخصی را طی کنید. درعین حال شما قرار است که تا حد زیادی تحت نظر افراد آگاه کار کنید و بعد از گذراندن امتحانات کتبی و شفاهی، اجازه‌ی انجام آن کار را پیدا کنید. در حالی که وقتی به مسئله‌ی پرورش و تعلیم و تربیت کودکان و جوانان می‌رسیم، ما به راحتی آن را انجام می‌دهیم، بدون آن که آزمون و امتحانی داده باشیم. از طرف دیگر بسیاری از ما این تصور را داریم، چون خود ما کودک بودیم و یا احتمالاً به مدرسه رفتیم و یا در جامعه زندگی می‌کنیم، پس بنابراین هم متخصصِ پرورش، تعلیم و تربیت کودکان هستیم و هم از نظر آموزشی، کاملاً می‌توانیم برنامه‌های سالم و مفیدی را طرح کنیم و یا اصولاً به عنوان یک جامعه‌ شناس می‌توانیم زندگی کنیم. زیرا ما دوره‌ی کودکی، دوران دبیرستان و یا محیط اجتماعی را پشت سر گذاشته‌ایم. حال آن که برای بسیاری از این رشته‌ها، دوره‌های چندساله یا درست‌تر، چندین ساله را باید پشت سر گذاشت، تا فرد بتواند تازه با کلیات این امور آشنا شود؛ و بدیهی است که شاید فرصت آن رسیده که دراین گونه موارد نیز فقط به تجربه‌ی فردی و شخصی، سابقه‌ی خانوادگی، و به نوعی که خود ما بزرگ شده‌ایم، توجه و اعتناء کمتری کنیم؛ و آن را در چارچوب واقعیاتی که بدون تردید آن را می‌فهمیم و می‌پذیریم، قرار بدهیم و از آن بهره بگیریم. مطلب دیگری که درخصوص پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان مایل هستم خدمتتان عرض کنم این است که به نظر من پدر و مادر به دو صورت این موجود را که مانند اتومبیلی است حرکت می‌دهند. یکی با کبریتی که آن را روشن می‌کنند و اصولی که تعقیب می‌کنند و این اتومبیل را به راه می‌اندازند و دوم این که طنابی یا زنجیری به او می‌بندند و آن را می‌کشند. متأسفانه بسیاری از پدران و مادران در طول تاریخ، کار حرکت دادن این اتومبیل یا حرکت دادن فرزندانشان را از طریق کشیدن با طناب و زنجیر انجام داده‌اند تا این که از سیستم و فرصتی که از نظر علمی و تکنیکی فراهم شده، استفاده کنند. می‌دانیم که شاید مهمترین محبت و خدمت، پرورش و تعلیم و تربیت کودکان، نوجوانان و جوانان است و متأسفانه در کار این محبت و خدمت، احتمال خیانت و جنایت با وجود همه‌ی مهربانی‌ها و حسن نیت‌ها وجود دارد. به طوری که برخی اوقات پدران و مادران و یا مربیان و معلمان، آگاه و ناآگاه موجب نابودی و از میان بردن فرزندان و یا شاگردان خود شده‌اند؛ به همین دلیل اهمیت پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان جنبه‌ی ویژه و خاصی پیدا می‌کند.

برگی از کتاب اصول پدری و مادری که باید در هر سنی که فرزند دارید همیشه و همه جا این قاعده ها ، مبنا و مبانی تربیتی را مانند قوانین راهنمایی و رانندگی رعایت کنید

=آموختن مسئولیت پذیری به کودک 

 مثال: پدر و مادر می‌توانند از کودک بخواهند که در 3 سالگی اتاق خود را مرتب کند. اسباب بازی را سرجای خودش بگذارد. او را کمک کنند که رختخواب خود را به صورتِ درستی چیدمان کند. با دستور دادن و با فرمان، چنین کاری صورت نخواهد گرفت، بلکه کاری که پدر و مادر می‌کنند این است که با فرزندشان به اتاق می‌روند و می‌گویند: «بگذار اسباب بازی‌هایت را مرتب کنیم». فرزند را کمک می‌کنند که این را من برمی‌دارم و آن یکی را تو بردار. آن بزرگتر را اینجا می‌گذاریم و آن یکی کوچکتر را جلویش می‌گذاریم. تمام عروسک‌های تو را اینجا می‌گذاریم. ماشین‌هایت را آن طرف می‌گذاریم. حالا ببین چقدر قشنگ شد. خط تفکیک را می‌کشیم. حالا کاری را که اسمش مرتب کردن است را به وی آموختید. او را تشویق می‌کنید و پاداشی به وی می‌دهید. فردا و پس فردا نیز به وی کمک می‌کنید. بعد از پنج روز، ده بار آن زمانی که به وی بگویید: «برو اسباب بازی‌هایت را مرتب کن»؛ تکلیف فرزند روشن می‌باشد و به او می‌گویید که: «وقتی این کار به آخر رسید، من را خبر کن تا بیایم و ببینم»؛ و آن جا شما دنبال عیب و ایرادی نگردید و کوشش ‌کنید که او را به خاطر هر ابتکاری که کرده و هر تغییری که به وجود آورده است‌؛ حتی تشویق و مورد لطف و محبت قرار ‌دهید.

مثال: احتمالاً شما(پدر و مادر) به کودک می‌گویید که بیا و رختخواب و بالشت خود را این وسط بگذاریم، دستمان را رویش بزنیم، حالا چقدر خوب و صاف شد. حالا ملحفه را می‌آوریم پایین، تو آن طرف را بگیر، من این طرف ملحفه را می‌گیرم، حالا بکش تا به اندازه مساوی شود. چه کار خوبی شد. حالا فرض کنید آن چه که باید روی آن قرار بگیرد را روی آن قرار می‌دهید. یک چنین کاری است که «مسئولیت» را برای فرزند و کودک به وجود می‌آورد و بعد از پنج، ده و بیست بار و احتمالاً بعد از همان بارهای اول، اگر مادر هستید، تلفن را برمی‌دارید و به همسرتان خبر می‌دهید که: «اگر خانه آمدی، باید ببینی که پسر یا دختر خوب تو چه کرده است!». اتاقش را مرتب کرده است. اسباب بازی‌هایش را سرجای خودش گذاشته است. حتی رختخوابش را باید ببینی و همسر شما به محض ورود به خانه، سراغ آن کار برود و از فرزند تشکر ‌کند، محبتش را به وی ابراز ‌کند، به وجودش افتخار ‌کند و آن زمان است که شما به او پذیرش مسئولیت خودش را آموخته‌اید و به او چیزی را که شما انتظارش را دارید، یاد داده‌اید، تا این که به یکباره فرمانی صادر کنید که: «اتاق خود را مرتب کن»، یا «چرا اتاق تو این گونه یا آنگونه است؟». معلوم است که اگر این کار را از سه سالگی در هر زمینه‌ای شروع کنیم، آهسته آهسته به او کمک می‌کنیم.

  بسیاری از متخصصین باور و نظرشان چنین است که چون کودک انسانی در هشت ماهگی می‌تواند جوراب خودش را با کمک شما یا بدون کمک شما دربیاورد؛ از همان زمان به او بیاموزید که: «جوراب خود را، خودت دربیاور». درست است که حرفی نمی‌تواند بزند، اما پیام شما را می‌گیرد و کار را می‌تواند انجام دهد. در یک چنین شرایطی است که شما مسئولیت را به کودک آموخته‌اید

یپشنهاد ما برای ساختن امروز و فردای کودکمان و احساس خوب پدر و مادر بودن  مطالعه عمیق و چندین باره مجموعه کتابهایی بی نظیر و تخصصی و کاربردی به زبان گویا و قابل فهم و درک دکتر هلاکویی می باشد.